Filozofowie trochę mniej poważnie ;)

[lumberjack]

Ludzie są przyzwyczajeni, z niewiadomych mi powodów, do utożsamiania filozofów z ludźmi wielce poważnymi, wolnymi od przywar i emocji cechujących przeciętnego człowieka. Ten wątek będzie dowodem na to, że tak nie jest  Ale nie tylko o tym tu będzie. Będą też zamieszczane ciekawe teksty na temat życia różnych filozofów oraz różne spostrzeżenia ich autorstwa aczkolwiek niekoniecznie zaliczające się do filozofii. Zaczynam od starożytności bazując na Żywotach i poglądach słynnych filozofów napisanych przez Diogenesa Laertiosa w 1. poł. III w. n.e.


Tales z Miletu (VII/VI w. p.n.e.)

Tales żył w samotności i odosobnieniu. Niektórzy jednak utrzymują, że był żonaty i miał syna Kybistosa; inni znów twierdzą, że pozostał w stanie bezżennym i że adoptował syna swej siostry, a kiedy go zapytano, dlaczego nie ma własnych dzieci, odpowiedział, że dlatego, iż kocha dzieci.

Opowiadają również, że matce, która chciała go zmusić do małżeństwa, odpowiadał: "Jeszcze nie pora", a gdy ta znów nalegała, kiedy zaczynał się starzeć, odpowiadał: "Już nie pora".

[...] Miał bowiem, wedle tego autora [Hermipposa], mówić, że za trzy rzeczy składa dzięki losowi: po pierwsze, że się urodził człowiekiem, a nie zwierzęciem, po wtóre, że się urodził mężczyzną, a nie kobietą, po trzecie, że urodził się Grekiem, a nie barbarzyńcą.

Na pytanie, co jest widokiem najbardziej niezwykłym [odpowiedział] - "Tyran, który dożył późnego wieku"; jak można najłatwiej znieść nieszczęście - "Widząc nieprzyjaciół dotkniętych jeszcze większym nieszczęściem" 

Mówił też, że trzeba pamiętać o przyjaciołach, zarówno obecnych, jak nieobecnych, że nie twarz należy upiększać, ale być pięknym przez swe postępowanie.

[białogłowa]

Ludzie są przyzwyczajeni, z niewiadomych mi powodów, do utożsamiania filozofów z ludźmi wielce poważnymi, wolnymi od przywar i emocji cechujących przeciętnego człowieka.

Ja ich mam za wolnych od przywar i emocji cechujących przeciętnego człowieka... dziwaków i ekscentryków
Fajne jest to westchnienie ulgi, że nie urodził się kobietą. Ciekawe jakby się dziś z tego tłumaczył, żydzi z Szacharit wybrnęli bardzo zgrabnie, Talesowi też na fantazji nie zbywało więc pewnie by sobie jakoś poradził
To dawaj więcej.

[lumberjack]

Fajne jest to westchnienie ulgi, że nie urodził się kobietą.

Feministki by go zjadły teraz za taki tekst  A za tą wdzięczność, że urodził się Grekiem a nie barbarzyńcą, uznano by go za nacjonalistę i rasistę.

żydzi z Szacharit wybrnęli bardzo zgrabnie

A jak dokładnie?


Anaksagoras (500 - 428 p.n.e.)

Kiedy ktoś go zapytał, czy góry staną się kiedyś morzem, miał odpowiedzieć "Tak, ale to wymaga czasu".

Kiedy ktoś mu powiedział: "Jesteś pozbawiony towarzystwa Ateńczyków", odparł: "To oni są pozbawieni mojego".

Na widok grobowca Mauzolosa zauważył: "Kosztowny grobowiec jest przykładem fortuny zamienionej w kamień".

Anaksagoras nienawidził podobno Demokryta za to, że ten nie chciał z nim dyskutować.

[idiota]

Trochę nie w temacie ale też wcale zabawne.

cytat za aforyzmami o mądrości życia.

Cynik Krates gdy uderzył go niejaki Nikodrom aż spuchł na twarzy w odwecie przyczepił sobie deseczkę do głowy z napisem "Dzieło Nikodroma" czym sprowadził na gwałtownika hańbę.

[białogłowa]

żydzi z Szacharit wybrnęli bardzo zgrabnie

A jak dokładnie?

Tutaj http://www.the614thcs.com/40.1562.0.0.1.0.phtml to zgrabnie ujęli:

"Podziękowanie więc (a w zasadzie błogosławieństwo) składane w modlitwie Bogu przez Żyda jest wyrazem wdzięczności za to, że aż tyle (więcej niż innym) przykazań Bóg nakazał mu przestrzegać. Więcej niż kobietom, niewolnikom, nie-Żydom (gojom, czyli goim)."

i jeszcze tytułem krótkiego wyjaśnienia, jakby ktoś nie wiedział: "W modlitwie tej (Szacharit) - Żyd/Żydówka dziękuje Bogu (błogosławi Go) za to, że nie został/-a uczyniony/-a nie-Żydem/nie-Żydówką (szelo asani goj/goja), niewolnikiem/niewolnicą (szelo asani awed/szifcha), a mężczyzna: także za to, że nie został uczyniony kobietą (szelo asani isza)."

Kiedy ktoś mu powiedział: "Jesteś pozbawiony towarzystwa Ateńczyków", odparł: "To oni są pozbawieni mojego".

To jest świetne, coś w stylu Ja i papież w Rzymie to o jednego za dużo (czy jakoś tak to szło).

---

Trochę nie w temacie ale też wcale zabawne.

cytat za aforyzmami o mądrości życia.

Cynik Krates gdy uderzył go niejaki Nikodrom aż spuchł na twarzy w odwecie przyczepił sobie deseczkę do głowy z napisem "Dzieło Nikodroma" czym sprowadził na gwałtownika hańbę.

Nie mógł tak Boni na ten pomysł wpaść, byłoby dziś jednego kandydata do prezydentury mniej

[idiota]

Boni nie spuchł...

[Sofeicz]

Mnie się podobał dialog Sokratesa ze zwycięzcą zawodów sportowych.
Kiedy ten cieszył się z wygranej Sokrates spytał - "Skoro wygrałeś, to twoi przeciwnicy byli słabsi. A jakiż to honor wygrać ze słabszymi".
"A gdyby moi przeciwnicy byli silniejsi?" - brnął dalej sportowiec.
"To nie byłbyś w stanie z nimi wygrać" - odparł Sokrates.
W tym jest problem, z silniejszym wygrać nie sposób, a ze słabszym nie honor" - i pozostawił sportowca w kompletnej konfuzji.

[lumberjack]

"Podziękowanie więc (a w zasadzie błogosławieństwo) składane w modlitwie Bogu przez Żyda jest wyrazem wdzięczności za to, że aż tyle (więcej niż innym) przykazań Bóg nakazał mu przestrzegać. Więcej niż kobietom, niewolnikom, nie-Żydom (gojom, czyli goim)." 


i jeszcze tytułem krótkiego wyjaśnienia, jakby ktoś nie wiedział: "W modlitwie tej (Szacharit) - Żyd/Żydówka dziękuje Bogu (błogosławi Go) za to, że nie został/-a uczyniony/-a nie-Żydem/nie-Żydówką (szelo asani goj/goja), niewolnikiem/niewolnicą (szelo asani awed/szifcha), a mężczyzna: także za to, że nie został uczyniony kobietą (szelo asani isza)."

Trochę mniej źle to brzmi niż wyznanie Talesa, ale moim zdaniem nie jest to też jakieś mega zgrabne wybrnięcie z tematu

[E.T.]

Mnie się podobał dialog Sokratesa ze zwycięzcą zawodów sportowych.
Kiedy ten cieszył się z wygranej Sokrates spytał - "Skoro wygrałeś, to twoi przeciwnicy byli słabsi. A jakiż to honor wygrać ze słabszymi".
"A gdyby moi przeciwnicy byli silniejsi?" - brnął dalej sportowiec.
"To nie byłbyś w stanie z nimi wygrać" - odparł Sokrates.
W tym jest problem, z silniejszym wygrać nie sposób, a ze słabszym nie honor" - i pozostawił sportowca w kompletnej konfuzji.

Nie honor dobierać sobie świadomie słabszych przeciwników czy szczycić się zwycięstwem z przeciwnikiem słabszej kategorii; honor to okazać się w zawodach najsilniejszym spośród pretendujących w sposób uzasadniony do tego miana.

Sokrates tylko namieszał biednemu sportowcowi. Polecam przy okazji: http://sady.up.krakow.pl/sady.szklanamucholapka.htm

ps.
Ktoś spieprzył sprawę i nie mogłem się zalogować na swoje dawne konto, najpewniej dlatego, że mój poprzedni login, tj. <&>, zawiera "niedozwolone znaki" (FUUUUUUU....). No więc witam się z Wami ponownie, tym razem jako E.T. 

[Rojza Genendel]

"Metrokles z Maronei, brat Hipparchii, był najpierw słuchaczem Teofrasta, perypatyka, ale miał tak słabe zdrowie, że raz w czasie wykładów nie zdołał opanować odezwania się żołądka. Wtedy ze wstydu zamknął się w domu  i chciał umrzeć śmiercią głodową. Krates przyszedł do niego i usiłował go pocieszyć. Zjadłszy umyślnie przedtem bób, dowodził, że nic złego Metrokles nie zrobił, byłaby to bowiem rzecz dziwna, gdyby wiatrów rodzących się zgodnie z naturą nie wydzielał. Na koniec sam pierdnął i w ten sposób zupełnie go już podniósł na duchu.
(...)
Nauka Kratesa pociągnęła także Hipparchię, siostrę Metroklesa. Oboje pochodzili z Maronei. Ujęły ją mowy Kratesa i tryb jego życia, tak że ani bogactwo, ani szlachetne pochodzenie, ani uroda innych zalotników nie mogły jej oderwać od Kratesa. Stał się dla niej wszystkim. Groziła rodzicom, że odbierze sobie życie, jeżeli nie dadzą jej za żonę Kratesowi. Rodzice prosili Kratesa, aby odwiódł ich córkę od jej zamiaru, a on uczynił rzeczywiście wszystko, by ją zniechęcić do siebie, gdy jednak nie słuchała go, wstał i kładąc przed nią swoje rzeczy, powiedział:
Taki jest twój narzeczony. Oto cały jego dobytek. Zastanów się nad tym. Nie będziesz towarzyszką mojego życia, jeśli nie potrafisz żyć tak jak ja.
Hipparchia dokonała wyboru, przywdziała taki sam strój, wszędzie chodziła z mężem, pokazywała się z nim publicznie i na ucztach."
(Diogenes Laertios)

[Sofeicz]

Już kiedyś pisałem ale co tam.
Kant raz w życiu uprawiał seks i był tym bardzo zdegustowany.
Stwierdził, że są to 'ruchy niegodne filozofa"

[białogłowa]

Już kiedyś pisałem ale co tam.
Kant raz w życiu uprawiał seks i był tym bardzo zdegustowany.
Stwierdził, że są to 'ruchy niegodne filozofa"

Nie chciałabym aby zapomniano o Arystotelesie i tych mniej udanych, acz równie szeroko rozpowszechnionych co udane "filozofiach życiowych"
Z trochę mniej znanych o kobietach, lubię tę że mają mniej zębów od mężczyzn Ciekawe w jaki sposób do tego doszedł...

[artnoc]

"Diogenes, syn bankiera......musiał uchodzić z miasta,ponieważ ojciec jego, który zarządzał bankiem państwowym, podrabiał pieniądze. "

[lumberjack]

Sokrates (470 p.n.e. - 399 p.n.e.)

Dowiadujemy się też od Demetriosa z Bizancjum, że kiedy Sokrates z właściwą sobie pasją rozprawiał o filozofii, wywoływał nieraz wściekłość audytorium; rzucano się nań, bito go po twarzy, szarpano za włosy. Najczęściej jednak był przedmiotem drwin i pogardy. Wszystko to znosił cierpliwie. Nie zareagował nawet na kopniaka, którym go uraczono. A kiedy jeden ze świadków sceny dziwił się jego spokojowi, miał odpowiedzieć: "A gdyby kopnął mnie osioł, czy pozwałbym go przed sąd?".

Przyglądając się mnogim towarom wystawionym na sprzedaż mawiał często sam do siebie: "Jak wiele jest rzeczy, których potrzeby nie odczuwam". Często też powtarzał słowa poety: "Srebro i purpura użyteczne są na scenie, ale nie w życiu".

Kiedy Charmides chciał mu ofiarować niewolników, z których mógłby mieć dochód, nie przyjął. Niektóre źródła podają, że wzgardził nawet urodą Alkibiadesa.

W podeszłym już wieku nauczył się grać na lirze, mówiąc, że nie widzi nic złego w uczeniu się rzeczy, której się dotychczas nie umiało. A wedle wiadomości przekazanej nam przez Ksenofonta w Uczcie, chętnie i często tańczył, uważając, że jest to ćwiczenie sprzyjające zachowaniu dobrej kondycji fizycznej.

Kiedy ktoś go prosił o radę, czy ma się żenić, czy nie, odpowiedział: "Którąkolwiek z tych dwóch rzeczy wybierzesz, będziesz żałował swego wyboru".

Razu pewnego zaprosił do domu ludzi bogatych; kiedy Ksantypa (żona Sokratesa) wstydziła się, że przyjęcie będzie zbyt skromne, uspokoił ją tymi słowy: "Nie martw się. Albowiem jeżeli są to ludzie rozsądni, będą zadowoleni z tego, co otrzymają; jeżeli zaś są to pospolici głupcy, to nie warto się nimi przejmować".

Mówił, że podczas gdy inni żyją po to, żeby jeść, on je po to, żeby żyć.

Kiedy mu przyniesiono wiadomość, że Ateńczycy skazali go na śmierć, powiedział: "A na nich ten sam wyrok wydała przyroda".

Żonę, kiedy żaliła się, że został skazany niesprawiedliwie, zapytał: "Wolałabyś, żebym umierał z wyroku sprawiedliwego?".

Kiedy razu pewnego Ksantypa naprzód mu nawymyślała, a potem wylała mu na głowę kubeł wody, oświadczył: "Czy nie mówiłem, że kiedy Ksantypa grzmi, to potem lunie deszcz?" Gdy Alkibiades zauważył, że wymysły Ksantypy są nie do zniesienia, odpowiedział: Ja się przyzwyczaiłem, tak jak można się przyzwyczaić do ciągłego warkotu kołowrotka. A ty na przykład, czy dobrze znosisz gęganie gęsi?" - "Tak - odparł Alkibiades - ale one dają mi jaja i pisklęta". A na to Sokrates: "A mnie Ksantypa urodziła synów".

Mówił, że pojął za żonę jędzę, tak jak jeźdźcy wybierają sobie narowiste konie. "I tak jak oni - dodawał - jeżeli potrafią ujeździć takiego konia, dadzą sobie radę ze wszystkimi, tak i ja, dzięki temu, że mogę wytrzymać z Ksantypą, potrafię współżyć ze wszystkimi ludźmi".

[białogłowa]

Kiedy razu pewnego Ksantypa naprzód mu nawymyślała, a potem wylała mu na głowę kubeł wody, oświadczył: "Czy nie mówiłem, że kiedy Ksantypa grzmi, to potem lunie deszcz?" Gdy Alkibiades zauważył, że wymysły Ksantypy są nie do zniesienia, odpowiedział: Ja się przyzwyczaiłem, tak jak można się przyzwyczaić do ciągłego warkotu kołowrotka. A ty na przykład, czy dobrze znosisz gęganie gęsi?" - "Tak - odparł Alkibiades - ale one dają mi jaja i pisklęta". A na to Sokrates: "A mnie Ksantypa urodziła synów".

Oooo... Wzruszyłam się. To jest wyznanie miłości człowieka, któremu łuski opadły z oczu, widzi już wszystkie wady partnera ale trwa bo nadal kocha, tylko dojrzalej. Nie wiem jak inne forumowiczki ale ja zaraz się chyba popłaczę.

[Socjopapa]

Popłakać to się nie popłaczę, ale mam podobne podejście do mojej małżonki. Tylko moja małżonka jakoś nieukontentowana tą kwalifikacją.

[białogłowa]

Tylko moja małżonka jakoś nieukontentowana tą kwalifikacją.

Nie może przecież wypaść z roli

[lumberjack]

Ksenofont (426-359 p.n.e.)

Widok Kleiniasza jest mi droższy od urody całego świata, i zgodziłbym się być ślepym na wszystkie inne piękne rzeczy, bylebym tylko mógł patrzeć na jednego jedynego Kleiniasza. Męczarnią jest dla mnie noc i sen, ponieważ wtedy nie widzę Kleiniasza, a najżywszą wdzięczność czuję dla światła i słońca, które mi go ukazują.

Ktoś by sobie pomyślał, że to gej. A tu takie cuś:

Ksenofont składał uroczystą ofiarę bogom, kiedy mu doniesiono o śmierci syna. W pierwszej chwili zdjął wieniec z głowy na znak żałoby, ale kiedy usłyszał, że Gryllos poległ śmiercią walecznych, z powrotem uwieńczył czoło.

Aischines (ok. 400 p.n.e.)

Opowiadają, że kiedy Aischines użalał się przed Sokratesem na swą biedę, ten miał mu poradzić, żeby sam od siebie pożyczył pieniędzy, zmniejszając sobie porcje jedzenia.

Arystyp (435-350 p.n.e.)

Arystyp umiał się zawsze przystosować do miejsca, czasu i osoby i w każdej sytuacji zachować się najstosowniej. Miał też u Dionizjosa względy większe niż inni: cokolwiek by się nie zdarzyło, potrafił przedstawić rzecz tak, że władca był zadowolony.

Kiedy razu pewnego przechodził obok Diogenesa z Synopy, który, zajęty opłukiwaniem jarzyn, zauważył szyderczo "Gdybyś umiał zadowolić się takim pożywieniem, nie musiałbyś być dworakiem tyranów", odpowiedział: "Ty zaś, gdybyś umiał żyć z ludźmi, nie płukałbyś jarzyn".

Kiedy mu zarzucano wystawny tryb życia, odpowiedział: "Gdyby to było czymś złym, nie urządzano by z takim przepychem uroczystości na cześć bogów

Kiedy zapytał go Dionizjos, dlaczego filozofowie garną się do domów ludzi bogatych, a bogacze bynajmniej nie szukają domów filozofów, odparł: "Dlatego, że pierwsi wiedzą, czego im potrzeba, drudzy zaś tego nie wiedzą".

[Sofeicz]

Ostatnio słuchałem w dwójce jakiegoś perskiego zawodowego 'opowiadacza'.
Całkiem ciekawe doświadczenie.
Przykład takiej perskiej opowieści.
"Słynny harfista perski był pytany, dlaczego monotonnie trąca te same struny, podczas gdy jego konkurenci przebierają żwawo palcami po strunach.
Odparł - "Oni wciąż szukają, a ja już znalazłem".
Ładne

[lumberjack]

Dobre, ale Arystypa nie przebije:

Simos, intendent na dworze Dionizjosa, Frygijczyk z pochodzenia i skończony łajdak, oprowadzał go razu pewnego po swych wspaniałych komnatach z mozaikowymi posadzkami; w pewnej chwili Arystyp chrząknął i z całej siły napluł mu w twarz, a widząc jego oburzenie, powiedział: "Niestety, nie znalazłem tu miejsca bardziej odpowiedniego".

Kiedy Platon wyrzucał mu wystawny tryb życia, zapytał go: "A czy cenisz Dionizjosa?", otrzymawszy zaś odpowiedź twierdzącą, zauważył: "A przecież żył on znacznie wystawniej niż ja; stą wniosek, że zamiłowanie do przepychu w niczym nie przeszkadza cnocie".

Słysząc, jak pewien człowiek chełpi się swoją rozległą erudycją, zauważył: "Jak ci, którzy najobficiej jedzą, nie są zdrowsi od ludzi jedzących tylko tyle, ile im potrzeba, podobnie mądrzy nie są ci, którzy czytają wiele, ale ci, którzy czytają rzeczy użyteczne".

Córce swojej Arete dał najlepsze podstawy wychowania: nauczył ją pogardy dla wszystkiego, co jest ponad miarę.

Kiedy zebrał już z nauczania spory majątek, zapytał go Sokrates: "Skąd masz tyle pieniędzy?" "Stąd - odparł Arystyp - skąd ty masz tak mało".

Pewna kurtyzana powiedziała mu: "Od ciebie zaszłam w ciążę". "Nie możesz wiedzieć, że to ode mnie - odparł Arystyp - tak jak biegnąc przez osty nie możesz twierdzić, że to ten cię ukuł, a nie inny".

Kiedy obwiniano go, że własnego syna wyrzucił z domu, jak gdyby ten od niego nie pochodził, odpowiedział: "Ślina i pchły tez od nas pochodzą, a mimo to wyrzucamy je jak najdalej".

Razu pewnego dostał od Dionizjosa pieniądze, podczas gdy Platon otrzymał w darze książkę. Kiedy mu z tego zrobiono zarzut, oświadczył: "Albowiem mnie brak pieniędzy, a Platonowi wiadomości".